PSEUDO-AMIGABLE-POCO-SOCIAL-PERO-UN-TIPO-MAJO-AL-FIN-Y-AL-CABO
Iba a titular esta entrada como: “Soy un rancio”; porque es verdad, a veces soy un rancio. Una persona que a pesar de tener buena pinta, sabe en los paladares comunes a tocino viejo, apegado a una personalidad añeja. Pero he decido darle al titulo un toque de psicoanalista.

Sí, soy un tipo poco sociable, lo tengo asumido y me siento bien, ni fu ni fa vamos. Sí, porque hay gente que lo ve raro. Que uno no suela salir mucho los fines de semana, o que tenga hobbys que no tengan que ver con el tunning o el fútbol.
Caso A:
X: ¿Qué? ¿Dónde has ido de fiesta este finde eh?
R: A ningún lado, he estado en mi casa rascándome la oreja, dibujando y escribiendo en mi blog.
X: … (Se aleja sigilosamente)
Caso B:
Z: ¿Oye te vienes a tal sitio a hacer lo que hace todo el mundo?
R: Pues no, no me apetece.
Z: ¿Te pasa algo o tienes algo que hacer?
R: No-me-apetece, y añadiré: ir-contigo-pesao.
Z: … (Se aleja sigilosamente, con la duda de si será contagioso…)
Pero ojo, que hay matices en esto que se tienen que aclarar:
No soy un tipo sin amigos. Me gusta tener amigos. Tengo pocos, los justos, los que quiero tener. Ya está. Y cierto: conocer gente es enriquecedor; a veces, y yo no he renunciado a ello. Pero es que hay gente que mientras más amigos mejor, y venga a relacionarse y a conocer gente a cascoporro. Hombre pues no, no es lo mío. Es de esta gente que tiene una lista de Messenger o agenda de móvil infinita y no conoce a la mitad:
RoninRojo: Hi.
PongoMongo: Hola, kien eres? (emoticonos varios y luminosos)
R: No t acuerdas?
PM: No, ¿t conozco?
R: Si no me conoces para que me agregas imbécil.
El caso es que les gusta ese royo. A mí no. A lo mejor vivo en mi mundo de gominola, pero soy de los que creen que las mejores amistades surgen de la casualidad, de los momentos más insospechados, el resto pasarán por ser conocidos, gente maja sí, pero ya está.
No soy un enfermo mental. No es lo mismo “poco sociable” que “antisocial”. Es que tengo una amiga que suele decir que es anti-social, pero vaya, que yo sepa no tiene ataques psicóticos y violentos, paranoias o esquizofrenia… o a lo mejor sí y solo conocemos a una de sus múltiples personalidades… ¿eh eh eh Srta. T?
No soy un arisco o un amargado. De hecho soy un tipo la mar de feliz. Procuro ser alegre y amable con los demás, y ser bueno con todos en la medida de lo posible. Pero eso no implica que tenga que hacer un pacto de sangre fraternal con cada persona que conozco. Ser amable no significa: “soy tu amigo para siempre” o “quiero conocerte” o “voy a salir contigo todos los fines de semana de mi vida”. Yo no veo relación. Pero claro, ¿cómo leches va a saber la otra persona que yo soy así?, pues no hay manera de saberlo. Es el lado malo de esta personalidad. Que tras una aparente empatía hay un tipo más seco que un chorizo de cantimpalo.
No, no soy esas cosas, simplemente me resulta difícil y algo agotador establecer algún tipo de lazo emocional con otras personas, especialmente cuando se trata de grupos. Me gusta “ir a mi aire”, a veces estar solo o dedicar tiempo a mis asuntos.
Cada uno es como es y además es imposible caerle bien a todo el mundo. Cierto, pero creo que tampoco es bueno cerrarse, yo no lo he hecho y trato de seguir conociendo gente, porque a veces surge alguien que sí vale la pena, como alguien cuerdo entre un montón de zombies de serie B. Así que finalmente me he inventado el nombre que reza el titulo de la entrada para mi personalidad, algo compleja.
Mi consejo: Tratar de ser un poco mejor persona con todo el mundo, preocuparse menos en uno mismo y un poco más en los demás.
Por cierto, los que me conocéis o estáis conociendo, no os asustéis: no soy todo lo que escribo, ni escribo todo lo que soy.
¡Saludos!

Genial. Por ser como tú ( “dices que eres” ), durante cierto tiempo fuí al psicologo, recomendado por mi tutora/profesora que no entendía porqué no me ajuntaba con toda la clase. Joder, uno ya no tiene ni el derecho a que no le caigia bien cierta gente y a no ir todo el dia lamiendo culos ?
A veces me hacen sentir mala persona por no querer ir siempre con la cara Verano Azul y la simpatía de Heidi. Por dios me considero afable y amistoso, pero sonreirle a una piedra pq es redonda me parece exagerado. Y por cierto, tu consejo… no estoy deacuerdo del todo.
PD – Ala! Lo has logrado ara todos me tomarán por un asocial. xDD
Tu tutora era una señora muy maja eh? Y ¿qué te dijo el psicólogo?
El consejo es solo para no obsesionarse con uno mismo, uno es como es y ya está. Es mejor concentrarse en lo bueno de otras personas, mostrar un poco de altruísmo. No se, a mi me hace sentir bien.
En realidad, lo de asocial, ya lo pensábamos XD
Saludos!
xD El psicologo aun me está llamando, me está buscando desde la 5º visita, ya que no aparecí. Pos hasta el momento, me habia hecho dibujar una casa con mi familia. me quedó potita. Ya te lo enviaré por si lo quieres vender por Ebay. Quien sabe, hay mucho colgado en el mundo. Además no dibujo mucho mejor que en antaño, así que se parecerá ñeeeeeeeejejeje.
Obsesionarse en uno mismo tampoco “home”!! Mirar por la gente está bien, y me considero buen compañero y amigo. Pero eso no quita que me guste tener mi tiempo “tranquilo” diário.
Ala pos me vi a meter en el armario no sea que alguien me telefonee u intente hablar.
Saludos !
Completamente de acuerdo.
Me niego a hacer lo que todo el mundo hace y a ir a los mismos sitios que va todo el mundo. Asi que luego no tengo respuestas que agraden a la mayoria cuando preguntan ¿Que tal el finde? o lo que realmente me estan preguntando es ¿Te agarraste una buena tronza?¿me viste a mi?¿fuiste a tal sitio?etc etc.. Por ello soy “antisocial”? Pos con lo feliz que soy estoy segura de que muchos querrian ser “antisociales..”
Ale a jugar a pala!
Saludosss!!!
locos!!! q sois unos locos…
lo q mola es salir los fines de semana a ponerse ciego, mientras estás en el coche (BMW negro con tribales a los lados) y la Jenny sentada a tu lado hablando de como su amiga Jessi le tiraba las bragas al Beckham cuando acompañaba a su mujer a cantar con las Space Girls.
Eso es vida!
XD
El espíritu navideño es lo que tiene…
patty, me quedo con tu frase :”Pos con lo feliz que soy estoy segura de que muchos querrian ser “antisociales..””. :D
altheo, lo has clavado, jajaj
Alejandro… er… mmm…. ¡hola!
Fui a la facultad de psicología durante 3 años, terminé dejándolo porque pensaba que me estaba volviendo loca y porque lo mío no era aquello. Durante ese tiempo aprendí que todo el puto universo se dedicaba a interpretar el papel de “mira q majo soy que voy todos los jueves de fiesta y me lio porros en la cafeteria pero no te molestes en venir conmigo si necesitas algo porque te voy a dar por el culo hasta que sangres.”
Ahora, después de leer tu post me he dado cuenta de que somos muy parecidos en lo que se refiere a aficiones, yo prefiero leer un libro o engancharme a hacer el gilipollas un rato por internet que a dedicarme a conocer a gente que lo único que quiere es ir a quedarse sordo al Razz. En fin, que felicidades por ser así, que le echas mucho morro y no cambies.
p.d. ahora, que he dejado la puta universidad por el arte me siento mucho mejor e incluso mis relaciones con la gente han mejorado de una manera alucinante.
Por cierto, felices putas fiestas :D
Nadia Pizzulin, a veces mola ir al Razz :D Me alegro de que estés haciendo algo que te gusta de verdad. Y ese vocavulario, que te voy a lavar la boca con jabón.
Muy buen post.
Llevo un tiempo siguiendo el blog des del feed. A parte me ha llevado a conocer a Nadia, que no sabe CUANTA razón lleva con lo del complejo industrial.
A seguir bien.
no eres el único…
a muchos nos pasa como a ti…
Gracias v.
vane, lo se. Un saludo. :)
Pues hombre de nuevo como cada post muy bueno, aunque los últimos han sido cortitos, pero buenos post, te leo desde hace uff rato, y siempre estoy mirando el lector de feeds a ver con que cosa nueva sales en conciencia consciente, bueno y hablando especificamente del post, pues como dicen ustedes, si mola salir a reventarse los oidos en un concierto, farra, fiesta, rumba o en el bar, pues mola gustele a quien le guste, con o sin gente al rededor, pues lo más importante es hacer lo que uno le nace hacer y puede hacer, y tambien si te gusta y te dio la gana de quedarte al pc todo un dia y noche haciendo lo que te apasiona o leyendo un buen blog (jajajaa que no se note el cumplido eh) pues que sepan comprender tus amigos, pues si no lo hacen entonces no te sirven para rato como “amigos” que son.
Haz lo que quieras, será el todo de la ley.
Aleister Crowley.
y me despido por que este comentario ya parece otro post, jajaja
saludos y ojala conciencia consciente regrese pronto.
“bueno.. pues comenta..”
es lo que estaba pensando muy seriamente mientras leía tu post y el resto de los comentarios que tantos personajes han escrito.. y en realidad, no tengo nada nuevo que aportar al tema.. digo, me identifico con muchas cosas, otras not so much pero es como dices.. no debemos concentrarnos en nosotros mismos todo el tiempo, porque entonces no habría separación entre “ellos” (los que se van de farra cada fin de semana empezando el miercoles) y “nosotros”.. ya que “ellos” se la pasan aparentando, o tratando de aparentar, cierto estilo de vida.. mientras que si “nosotros” nos la pasamos diciendo “no soy antisocial, soy feliz con lo que hago por eso no salgo”, pues ya caíste en el jueguito y les diste la razón.. por eso no coviertas tu punto de vista en excusa..
además.. qué weba!!
y de los amigos no entro porque me extiendo.. el concepto de amigo se ha sobrevaluado y lo queremos usar para demasiadas cosas.. amigo no es aquel que acabo de conocer en la party y me invitó unas chelas (cheves, cerveza total).. ni es aquel que concuerda en todo lo que digo o escribo en mi weblog personal.. (¬¬)..
so.. uhmmm..
tienes razón.. no se trata de nosotros o de lo que los demás me puedan dar..
por cierto.. con tu permiso, me gustaría apoderarme de la frase con que cierras el post..
¡Saludos!
Q bonito….pero chavalín, que tu círculo de amigos lo forman las mismas siete personas q el mío, no pienses ni por un momento que ahora que te relacionas con amistades nuevas eres más social que yo, que yo sé que todo lo haces por puro interés, cuando tengas lo que quieres volverás a tus siete amigos y serás otra vez uno de los nuestro, un inadaptado y un antisocial (con un pela-ajos amarillo).
Querida Srta. T, yo nunca he dejado ni dejaré mis siete personas favoritas, que lo sepas. Que super ñoño me ha quedado. Y de interés nada, el interés de la amistaz nada maz… Que os quiero chavales, aix se me cae la lagrimilla. Me voy a dormir que me pican mis ojos nuevos.
Esta vez seremos 1 mas…
Antisociales powa!!
Srta.L ¿usted cree que estas son horas de escribir en un weblog? Me cachis en la mar… que no me entero yo de que no me duermes.
hola! acabo de llegar a tu blog porque estaba indagando por internet cualquier cosa que puediera explicar mi comportamiento hacia los demás. y es que sí, yo también soy pseudo-amigable-poco-social-pero-una-tipa-maja-al-fin-y-al-cabo, xD. y es cierto que me gusta ser como soy, porque cuando me pongo a pensar en ir de fiesta todos los viernes y sábados, y conocer a todo el pueblo y hablar con todo el mundo de nada, pues… la verdad es que no me gustaría verme así. y cuando a veces no me ha tocado otra que ir a alguna fiesta, me he aburrido. bueno, no siempre, porque por muy ‘poco social’ que sea, de vez en cuando sí que me apetece salir y tal… pero lo que quiero decir es que me suelo sentir sola entre toda esa gente. ¿por qué? pues porque no son nadie para mí, ni me conocen ni los conozco. y aún así me tratan como si me conocerian de toda la vida, llamándome ‘guapi’ y dándome besos y abrazos. no me gusta nada esa falsedad, y es lo que hace que cada vez sea más ‘poco social’.
hay días en los que me pregunto si será un problema mío, si será normal… porque hay días en los que me siento muy sola y no me gusta sentirme así. y hoy era uno de esos días (aunque en realidad son temporadas, porque llevo varios días así). cuando me da por estar así (no lo hago por voluntad propia, sino que surge solo) me da por pensar que acabaré sola, que no tengo amigos, etc. y por eso me dio por buscar en internet gente que estuviera en mi misma situación, para ver qué decían y qué razones le daban a este ‘problema’. y yo no digo que tú seas exactamente como yo, pero me ha gustado mucho tu entrada y… me has reanimado (y eso tiene mucho mérito tratándose de un lunes y de tener que ir en una hora a la universidad xD).
perdón por la extensión del comentario…
Hola patfdz. Yo también sufro de esas temporadas. Cuando me siento solo me apetece salir y conocer gente, y cuando lo hago prefiero estar solo y a mi aire pasando horas delante de una hoja de papel… y vuelta a empezar… “cachis la mar”. Y no me molesta por mí, al fin y al cabo me considero un “lobo solitario” (jaja que flipado) y me gusta, mis momentos de bajón son pocos y pasan rápido, soy de pensamiento positivo y por ahora me compensa, pero me sabe mal por la gente que voy dejando “colgada” por el camino… Cuando tenga 40 y se me pase el arroz ya veremos si me sigue gustando el royo lobo solitario…
Saludos!
hola albert!! que tal? Bueno…potser es massa tard per comentarte, pero has de donar gràcies per que es el primer comentari que et faig eh!!
Nomes dirte que aquest article em sembla tan interessant i a la mateixa vegada tan profund…que crec a tots ens fa pensar. Penso que ho important es que estiguis a gust amb tu mateix, i que et com ets, amb les teves cualitats i defectes (com tots) i qui realment et valori t’aceptara. Però potser no estaria gens malament ampliar una mica el circle d’amistats (persones que realment valen la pena) i potser d’aquesta manera no et sentiras antisocial !!
Ens veiem!!
Salutacions.
P.D: Bueno que consti que si jo t’he comentat aqui…espero una recompensa!!
M’has de comentar al space!! (favor…per…favor…)xD
Es algo tarde para agregar un comment pero..estoy en una epoca en mi vida q me pasa lo mismo…la gente no para de decirme: “estas de autista” “hace cuanto q no sales con tus amigos”. Y sabes q? la verdad que no me molesta estar asi. Aveces no es necesario salir para sentirse bien. Basta sentirse bien con nosotros mismos…en fin me estoy saliendo del tema. Me agrada tu blog..seguire leyendo xoxo
Gualu, “Nunca es tarde si la dicha es buena”. Un saludo ;-)
jajajjaja me as hecho reir tienes 1 forma de decir todo de forma simpatica… pero todo lo que dices es verdad…yo buscaba un sentido a lo que pasa mi hijo soy madre joven pero mi forma de ser es diferente a la de el, pero ya veo que es verdad lo q dicen uds, es su forma de ser y hay q respetarla, porq los padres queremos q ellos sean como nosotros pero no puede ser asi cada cual es feliz a su modo, saludos y sigue adelante :) y que bien por todos los comentarios tienen mucha razon…felicidades
Me siento muy identificada con el artículo, en mi caso mi poca sociabilidad está relacionada con mi sordera. Lo frustrante de todo esto es buscar excusas para no ir a donde me invitan, pues decir que prefiero quedarme en casa viendo TV es, por decir lo menos, muy extraño para los demás. Si fuese lo suficientemente valiente diría la verdad, o sea, ¡no quiero ir y punto!